Σπασμένη Πυξίδα

[Verse 1]
Το παλιό σου κατσαβίδι στο ράφι της Τρούμπας,
πιάνει σκόνη δίπλα σε κάτι ξερές μπογιές.
Ω, φίλε μου, πώς σβήνει έτσι απλά μιας εποχής η λάμψη;
Απρίλης ήταν, θυμάμαι, πριν από τις σιωπές.

[Chorus]
Σπασμένη πυξίδα η μνήμη μας, ω, φίλε μου.
Δυο ξένοι που μετράνε την ίδια σκουριά.

[Verse 2]
«Θα φτιάξουμε τον κόσμο», έλεγες γελώντας,
με τα χέρια σου γεμάτα γράσο μηχανής.
Τώρα η μυρωδιά από νέφτι στον κρύο πάγκο
μου θυμίζει πως αλλιώς τα μέτραγες εσύ.

[Instrumental Break]

[Bridge]
Έχει αλμύρα το ποτήρι απόψε στο «Ναυάγιο».
Είναι δάκρυ ή το κύμα που ακούω μακριά;

[Outro (Coda)]
Το κατσαβίδι ακόμα εκεί.
Περιμένει.