LITANIA KU CZCI SŁAWOMIRA

LITANIA KU CZCI SŁAWOMIRA

Wielkiego Mistrza Dzików i Borsuków

[INTRO – niski męski chór, bardzo powoli]

Ooooo... Sławomirzeeee...
Ooooo... Mistrzu nasz...
W całym Melsztynie...
Ty największą mądrość masz...

[ZWROTKA I – uroczysty śpiew gregoriański]

O Sławomirze, łowco nad łowcami,
Tyś jest najmędrszy między myśliwymi.
Gdy dzik Cię ujrzy, z przerażenia kona,
A borsuk w norze błaga o patrona.

[REFREN – pełny chór zakonników]

Słaaa-wo-miii-rze!
O wielki mistrzu nasz!
Ty na wszystko odpowiedź masz!
Najmądrzejszy, najodważniejszy,
I w złośliwości najpotężniejszy!

[ZWROTKA II – głęboki bas, odpowiedzi chóru]

Gdy Sławomir przemówi, milkną wszystkie knieje,
Bo nikt nie wie lepiej, co się w lesie dzieje.
Choćby stu myśliwych miało inne zdanie,
Sławomira racja zawsze pozostanie!

[CHÓR – bardzo powoli]

Ooooo... jaka mądrość...
Ooooo... jaka siła...
Takiej skromności...
Knieja nie widziała!

[ZWROTKA III – narastająca powaga]

Najodważniejszy w całym naszym kole,
Na dziki i borsuki ma szczególną wolę.
A gdy kolegom dobrą radę daje,
Niejeden z wrażenia aż mówić przestaje.

Złośliwość jego nie zna żadnej miary,
A każdy przytyk to bezcenne dary.
Kto nie doceni jego wielkiej racji,
Ten nie dostąpi łowieckiej edukacji!

[FINAŁ – cały chór, monumentalnie]

Ooooo... Sławomirzeeee!
Chlubo Melsztyna!
Przed Tobą drży...
Wszelka zwierzyna!

Niech dziki chrumkają!
Niech borsuki się kryją!
Niech wszyscy koledzy...
W podziwie dla Ciebie żyją!

[ZAKOŃCZENIE – pojedynczy niski głos, długa pauza]

Ooooo... Sławomirze...
Największy z wielkich...

[CAŁY CHÓR – szeptem, przeciągle]

Aaaaaa... meeeen.