ورس غلغان — صابره

[Intro – دمبوره شاد و ضرب محلی]

ای یار، ای یار، بیا که گل بیاره
صابره جانُم، دلُم هوای تو داره

[بند اول – صدای مرد، نازک و عاشقانه]

صابره جانُم، گل خندانُم
تو شیرینی، تو جان و جانانُم
وقتی که می‌خندی پیش روی مه
شاد می‌شه دل و کل جهانُم

[بند دوم – صدای زن، لطیف و نازدار]

ای یار جانُم، تو دلبر مه
با خندهٔ تو گل می‌شه باغ مه
وقتی که صابره نام مه بگیری
قربان تو شُم، ای یار مه

[ترجیع‌بند – زن و مرد باهم، شاد و رقصی]

صابره، صابره، جانُم صابره
دلُم عاشق شده، کارُم خرابه
صابره، صابره، گل نازنینُم
تو باشی همیشه در کنارُم

[بند سوم – صدای مرد، با شور و ناز]

از کوچه که می‌آیی، دلُم شاد شوه
با خندهٔ تو خانه آباد شوه
صابره جانُم، دست مه ره بگیر
تا آخر عمر، عشق ما یاد شوه

[بند چهارم – صدای زن و مرد، جواب‌گویی]

مرد: صابره جانُم، کجایی کجایی؟
زن: ای یار شیرینُم، پیشت می‌آیی!
مرد: قربان چشمای سیاهت شَوُم
زن: مه هم فدای عشق و وفایت شَوُم!

[ترجیع‌بند پایانی – شاد، با دمبوره و دایره]

صابره، صابره، جانُم صابره
عشق تو در دل مه شعله‌واره
صابره، صابره، گل نازنینُم
تا زنده استُم، تو یار شیرینُم

[پایان – زن و مرد باهم]

ای جانُم، ای جانُم، صابره جانُم
تو گلِ بهار و عشق جاودانُم!