บ้านคือแรงใจ

ยังต้องไปต่อ

(เกริ่น)
ชีวิตคนหนึ่งคน บ่ได้มีแต่ทางราบ
บางมื้อก็ล้ม บางคราวก็แทบหมดแรง
แต่ยังมีสองมือ กับหัวใจที่แข็งแรง
บอกตัวเองทุกครั้งว่า...
ยังต้องไปต่อ

(ท่อนที่ 1)
ตื่นขึ้นมาในวันที่ใจมันล้า
มองหน้าคนที่บ้าน แล้วบอกตัวเองว่าไหว
ถึงทางข้างหน้าจะไกลสักเพียงใด
ก้าวเล็ก ๆ วันนี้ ก็ยังดีกว่ายืนอยู่ที่เดิม

เงินทองอาจมีน้อย ความฝันอาจอยู่ไกล
แต่คนข้างหลังคือเหตุผลที่ยังสู้
เหนื่อยก็พักได้ น้ำตาจะไหลก็ปล่อยให้รู้
แต่พรุ่งนี้เช้าต้องลุกขึ้นมา...เดินต่อ

(ฮุก)
เพราะชีวิตยังมีคนที่เรารัก
ยังมีความฝันที่อยากทำให้เป็นจริง
แม้วันนี้จะเหนื่อยจนแทบไม่มีแรงวิ่ง
ก็จะค่อย ๆ เดินไปด้วยหัวใจ

ไม่ต้องเก่งกว่าใคร ไม่ต้องชนะทุกวัน
ขอแค่ไม่ยอมแพ้ให้กับวันที่โหดร้าย
ล้มกี่ครั้งก็ลุกขึ้นใหม่
ตราบใดที่ยังหายใจ...
เรายังต้องไปต่อ

(ท่อนที่ 2)
บางคนมองว่าเราเดินช้า
บางคนบอกว่าฝันของเรามันไกลเกิน
บ่เป็นหยังดอก...ให้เขาพูดไปตามที่เขาเห็น
เพราะคนที่รู้ว่าเราเจออะไรมาบ้าง
คือหัวใจของเราเอง

วันนี้อาจยังไม่มีอะไร
แต่เรายังมีมือสองข้างให้สร้างมัน
ความสำเร็จไม่ต้องเกิดขึ้นในวันเดียวกัน
ค่อย ๆ ทำ ค่อย ๆ ไป
สักวันมันต้องเป็นของเรา

(ฮุก)
เพราะชีวิตยังมีคนที่เรารัก
ยังมีความฝันที่อยากทำให้เป็นจริง
แม้วันนี้จะเหนื่อยจนแทบไม่มีแรงวิ่ง
ก็จะค่อย ๆ เดินไปด้วยหัวใจ

ไม่ต้องเก่งกว่าใคร ไม่ต้องชนะทุกวัน
ขอแค่ไม่ยอมแพ้ให้กับวันที่โหดร้าย
ล้มกี่ครั้งก็ลุกขึ้นใหม่
ตราบใดที่ยังหายใจ...
เรายังต้องไปต่อ

(บริดจ์)
ถ้าวันนี้มันหนัก...ก็วางลงบ้าง
พักหัวใจแล้วค่อยเริ่มใหม่
ไม่มีใครเดินแทนเราได้
แต่ทุกก้าวที่เราเดินไป
มันกำลังพาเราเข้าใกล้ความฝัน

(จบ)
วันหนึ่งเมื่อหันกลับมา
เราจะยิ้มให้กับตัวเราในวันนั้น
ขอบคุณที่ไม่ยอมแพ้
ขอบคุณที่ยังเดินต่อ...