Yine gece… yine ben…

Yine gece… yine ben…
Sokak susar, içim konuşur.
Kaybettiklerim cebimde değil,
Yüreğimde taş gibi durur…
[Verse 1]
Ben bu hayatın köşesinde çok bekledim,
Gelen vurdu geçti, ben yine tekledim.
Kardeş sandıklarım sırtımdan konuştu,
Ben sustukça içimde bir şehir oluştu.
Anam “oğlum dön” dedi, dönemedim,
Kendi derdime kendim merhem olamadım.
Bir sevda uğruna ömrümü verdim,
O gitti… ben kendimi bile kaybettim.
[Nakarat]
Kül oldu geceler, dumanı kaldı,
Sevdiğim ellerden bana ne kaldı?
Ben seni kalbime ömürlük yazdım,
Sen bir gecede üstünü çizdin.
Yandım da kimse görmedi beni,
Güldüm de kimse bilmedi derdimi.
Bu şehir üstüme üstüme gelir,
Ben sustukça içimde ölüm büyür…
[Verse 2]
Cebimde umut yok, masada çay var,
Duvarlarda geçmiş, gözümde ayaz var.
“Unut” diyorlar, kolay mı sandın?
İnsan sevdiğini nasıl gömer sandın?
Ben düşerken alkışladı düşman,
Dost dediğim çıktı en büyük yalan.
Şimdi kimseye eyvallahım yok,
Kalbim kırık ama dizlerim sağlam.
[Nakarat]
Kül oldu geceler, dumanı kaldı,
Sevdiğim ellerden bana ne kaldı?
Ben seni kalbime ömürlük yazdım,
Sen bir gecede üstünü çizdin.
[Outro]
Bir gün sorarsan “Nerede o adam?”
De ki:
“Çok sevdi… çok yandı…
Ama yine de yıkılmadı.”