Kolejny ranek

Miałam swoje plany,
lecz zgubiłam ich sens.
Patrzyłam w lustro
i nie poznawałam siebie.

Każdy mówił:
„Będzie dobrze, zobaczysz”.
A ja nie wiedziałam,
czego właściwie chcę.

I tak mijały dni,
jeden podobny do drugiego.
Aż pewnego ranka
coś we mnie powiedziało:

„Już wystarczy.
Nie musisz tu zostać.
Możesz odejść.
Możesz zacząć od nowa.”

Więc zostawię za sobą
to, co było wczoraj.
Spakuję marzenia
i ruszę w nieznane.

Nowy kraj,
nowe miejsca,
nowi ludzie,
nowe uczucia.

Nie wiem, co czeka
na końcu tej drogi.
Ale pierwszy raz
nie boję się nie wiedzieć.

Bo może gdzieś tam,
za kolejnym horyzontem,
czeka właśnie
nowa ja.

Zostawię za sobą
stare ulice i wspomnienia.
Nie dlatego, że były złe,
lecz dlatego, że już się zmieniłam.

Zabiorę tylko
to, co naprawdę moje:
kilka marzeń,
trochę odwagi
i serce, które wciąż wierzy.

Nie potrzebuję mapy,
nie potrzebuję odpowiedzi.
Chcę po prostu zobaczyć,
dokąd zaprowadzi mnie życie.

Może się zgubię,
może czasem zapłaczę.
Ale tym razem
to będzie moja droga.

Już nie czekam
na właściwy moment.
To właśnie ten dzień.
To właśnie ten krok.

Więc zostawię za sobą
to, co było wczoraj.
Spakuję marzenia
i ruszę w nieznane.

Nowy kraj,
nowe miejsca,
nowi ludzie,
nowe uczucia.

Nie wiem, co czeka
na końcu tej drogi.
Ale pierwszy raz
nie boję się nie wiedzieć.

Bo może gdzieś tam,
za kolejnym horyzontem,
czeka właśnie
nowa ja.

Może nie jestem zagubiona.
Może po prostu
szukałam siebie.

Może wszystkie te drogi
prowadziły mnie tutaj.

Do tego poranka.
Do tej decyzji.
Do życia,
którego jeszcze nie znam.

Zostawiam za sobą
to, co było wczoraj.
Nie oglądam się.
Już nie muszę.

Nowy kraj,
nowe życie,
nowe serce,
nowa ja.

Przede mną świat,
którego jeszcze nie znam.
I marzenia,
które czekały na mnie.

Nie wiem, dokąd pójdę,
lecz wiem jedno:

tym razem
idę za sobą.

Nowy horyzont...
Nowa droga...
Nowa ja.

I wszystko
jeszcze przede mną.