اعتراف مخفی

[ورس ۱]
گفتی شبیهِ ملکه‌ام،
با تاجی از سکوت و مرز
که هر کسی راهی بهش نداره
مگه اینکه ارزش موندن داشته باشه

گفتی حضورم توی جمع
شبیهِ برگشتنِ خونه‌ست
و من خندیدم،
چون نمی‌دونستی
یه نفر هست که حضورش
برای من خودِ خونه‌ست

[پری‌کورس]
تو گفتی من شبیهِ یونوم
من نگفتم تو شبیهِ چی...
بعضی آدما رو
نمی‌شه با یه اسم صدا زد
باید گذاشت
مثل یه راز، توی شعر بمونن

[کورس]
تو شبیهِ یه ابر سفیدی
که آسمونو عوض می‌کنه
نه برای اینکه دیده بشه
فقط چون بودنش قشنگه

و من یه جنگلِ مه‌آلودم
صبحی که هنوز بیدار نشده
اگه درختامو پناه بدونی
شاید نفهمی
چرا نبودنت
این‌همه هوا رو سرد کرده

[ورس ۲]
گفتی مرز دارم،
و هرکی از مرزم رد بشه
یعنی برام مهمه...
شاید برای همینه
که هنوز چیزی نگفتم

چون بعضی آدما
وقتی وارد قلبت می‌شن
دیگه نمی‌تونی
مثل بقیه باهاشون رفتار کنی

تو گفتی شوخی‌هات رو عوض می‌کنی
اگه بفهمی کسی رو رنجوندی
شاید خودت ندونی
ولی همین چیزای کوچیک
آدمو خطرناکاً دوست‌داشتنی می‌کنه

[بریج]
موهات بلند،
و شب انگار
یه تکه از خودش رو
روی شونه‌هات جا گذاشته

من اسممو لای این آهنگ پنهون کردم
تو هم اگر خواستی
اسم خودتو پیدا کن...

شاید بین «ابر» و «جنگل»
بین «یونو» و «روم»
یه چیزی باشه
که فقط خودمون بفهمیم

[کورس آخر]
تو شبیهِ یه ابر سفیدی
که آسمونو قشنگ‌تر می‌کنه
و من اون جنگل مه‌آلودم
که کسی رو بهش راه نمی‌ده

اما اگه یه روز
راهت رو توی مه پیدا کردی...
بدون
این‌بار درختا
برای تو خم می‌شن

نه اسمشو می‌ذارم عشق
نه چیزی می‌گم که لو بره...
فقط بذار این آهنگ
یه راز کوچیک بین من و تو باشه.