Tylko ja wiem

i udawać, że jakoś daję radę.
Skończyło się coś, co trwało tyle lat,
jeden rozdział zamknął się, choć nie chciałam tego tak.
I choć świat wciąż biegnie swoim torem,
ja zostałam z tym, co noszę w sobie.
Nagle trzeba było nauczyć się
kolejnych dni od początku.
Robić swoje, kiedy w środku
wszystko krzyczało, żeby się zatrzymać.
Tylko ja wiem, ile kosztuje mnie
każdy kolejny zwyczajny dzień.
Tylko ja wiem, ile razy w ciszy
musiałam zbierać siebie z podłogi.
Ludzie mówią: „będzie dobrze”,
czasem próbują być obok mnie.
Ale kiedy zostaję sama,
to ja zostaję z całym tym bólem.
Są takie miejsca, których unikam,
bo zbyt wiele w nich wspomnień.
Są słowa, których nie wypowiadam,
bo za bardzo bolą.
Uczę się żyć z tym, czego nie zmienię,
uczę się oddychać, kiedy wraca smutek.
Szukam pomocy, leczę to, czego nie widać,
choć czasem sama nie wiem, czy jeszcze umiem.
Tylko ja wiem, ile kosztuje mnie
każdy kolejny zwyczajny dzień.
Tylko ja wiem, ile razy w nocy
łzy zastępowały mi słowa.
I choć ktoś czasem poda mi rękę,
nikt nie przejdzie tej drogi za mnie.
Więc idę dalej, trochę po cichu,
z tym wszystkim, co zostało we mnie.
Nie chcę już udawać,
że jestem silniejsza, niż jestem.
Czasem po prostu nie mam siły.
Czasem chciałabym, żeby ktoś
choć przez chwilę
zrozumiał, jak bardzo jest mi ciężko.
A jednak rano otwieram oczy.
A jednak wstaję z łóżka.
A jednak robię kolejny krok…
choć nikt nie wie, ile mnie to kosztuje.
Tylko ja wiem, ile przeszłam,
ile razy bolało bardziej, niż mówiłam.
I może już nigdy nie będę taka jak dawniej,
ale jeszcze jestem… jeszcze oddycham.
Nie wiem, dokąd zaprowadzi mnie jutro,
nie wiem, ile jeszcze łez przede mną.
Ale skoro dziś znowu wstałam,
to może jutro też spróbuję.
Nie jestem już tą samą kobietą…
ale nadal jestem tutaj.
I chyba właśnie dlatego…
jeszcze nie skończyła się moja historia.