Çivili Miras

[Verse 1]
O kutu rafta, naftalin kokusu, yasaklı bölge burası, kapağı kapalı
Tozunu almam, yanına kimseyi yaklaştırmam, sanki kutsal bir tapınak kapısı
İçinde bir çift krampon, derisi hâlâ Florya'nın çamurunu saklar
On dokuz yaşımın son maçıydı, bileğim döndü, tribün sustu, kırıldı tüm akslar
Doktorun yüzündeki o ifadeyi gördüm, bizimdi kaderimiz o an orada yazıldı
Bir saniyelik hamle, on senelik hayal mezara kazıldı
Bu yüzden o kutu bir anıt, dokunulmaz, çivileri geleceğime batırılmış
Bütün o şampiyonluk posterleri, hepsi bu kutunun içinde yatırılmış

[Chorus]
Bu çivili miras benim, elini sürme
O çamurda sadece bizim umutlarımız değil
Bütün bir hayat vardı
Sakın silme

[Verse 2]
Geçen gün annem dedi "Atalım artık şunu, evde boşuna yer kaplıyor"
Anlamıyor, kimse anlamıyor, o kramponun ruhumu nasıl hapsettiğini, kalbimi nasıl dağlıyor
O bağcıklar çözülmedi o günden beri, düğümü benim boğazımda
Sanki bütün o kaçan goller, verilmeyen paslar, hepsi benim avazımda
İmzalanan kontratlar, gazete kupürleri, genç takımda çekilmiş o fotoğraflar
Şimdi hepsi değersiz, hepsi hükümsüz, bu kutuda çürüyen boş yaftalar
Ter kokusu sinmiş derisine, o son koşunun, son çalımın nefesi
Kulağımda hâlâ o uğultu var, ne bir zafer korosu ne de taraftarın sesi

[Bridge]
Bazen gecenin üçü, açıp bakıyorum gizlice
Hâlâ aynı çim lekesi, aynı umut, aynı işkence
Sanki giysem koşacağım, her şey düzelecek yeniden

[Outro]
Kutu kapalı.
Konu kapalı.