Na Kukirinie tnę osiedle, brat

Na Kukirinie tnę osiedle, brat,
asfalt pod kółkiem, twardy jak beton, fakt.
Ręka na manetce, wzrok mam jak szron,
jak ruszam spod bloku, to milknie ten dom.

Mam złote Tarasy w odbiciu szyb,
ale jadę ulicą, gdzie liczy się styl.
Nie pytaj, gdzie byłem, bo widać po mnie,
że noc mnie zna dobrze, a miasto jest moje.

Kask na łeb, ale serce bez strachu,
jak trzeba, to znikam wśród starych zapachów.
Na zakręcie balans, jakby to był taniec,
a każdy mój ruch to uliczne wyzwanie.

[Pre-Chorus]
O jeździe na Kukirinie,
bez gadki, bez gry.
O jeździe na Kukirinie,
jak cień, co zna rytm.

[Chorus]
O jeździe na Kukirinie!
Kręcę, kręcę, i lecę.
O jeździe na Kukirinie!
Mam ten styl, co nie zgaśnie.
Złote Tarasy za mną,
a przede mną mój blok.
O jeździe na Kukirinie!
To jest mój znak, mój szok.

[Verse 2]
Na chodniku szacunek, nie trzeba mi słów,
gdy przejeżdżam wolno, to każdy zna huk.
Nie palę się do dram, ja robię swój kurs,
na twarzy mam spokój, w kieszeni mam luz.

Przy fontannie mijam cień własnych myśli,
na mieście za dużo tych gier i tych zgryźliwych.
Ja wolę prostotę: gaz i kierunek,
i zimny wiatr w uszach, gdy robię manewr.

Złote Tarasy błyszczą, lecz nie biorą mnie,
bo mój złoty teren to nocny rewir.
Jak wpadam na rejon, to robi się ciszej,
bo moje koło zna ulicę bliżej.

[Pre-Chorus]
O jeździe na Kukirinie,
bez gadki, bez gry.
O jeździe na Kukirinie,
jak cień, co zna rytm.

[Chorus]
O jeździe na Kukirinie!
Kręcę, kręcę, i lecę.
O jeździe na Kukirinie!
Mam ten styl, co nie zgaśnie.
Złote Tarasy za mną,
a przede mną mój blok.
O jeździe na Kukirinie!
To jest mój znak, mój szok.

[Bridge]
Jak noc się zagęszcza, ja trzymam kurs,
na pustej ulicy zostawiam swój puls.
Bez wielkich słów, tylko stal i dym,
ja jadę jak król, choć nie proszę o nic.

[Final Chorus]
O jeździe na Kukirinie!
Kręcę, kręcę, i lecę.
O jeździe na Kukirinie!
Mam ten styl, co nie zgaśnie.
Złote Tarasy za mną,
a przede mną mój blok.
O jeździe na Kukirinie!
To jest mój znak, mój szok.