Tussen my en die bokke

[Intro]
Die aand lê stil oor die veld,
die maan hang laag en wit,
en iewers hoor ek weer die klokke
van die bokke in die skemerlig.

[Verse 1]
Pa, ek weet daar was dae
toe my woorde soos klippe val,
toe ek wegdraai, hard en haastig,
sonder om te dink aan wat dit doen.
Ek was jonk en vol van drome,
met die wêreld in my hand,
maar vandag bring elke stil uur
my weer terug na ons ou land.

[Pre-Chorus]
As ek kon, sou ek die tyd laat staan,
net een middag weer daar langs jou gaan.

[Chorus]
Pa, vergewe my as ek jou seergemaak het,
ek het nooit bedoel om jou weg te stoot.
Ek wil jou nie verloor nie, Pa,
nie in die stilte, nie in die nood.
Ek verlang na daardie dae op die plaas,
na jou stem, die stof, die son se goud.
Ek was geïrriteerd as ek die bokke moes help,
maar nou mis ek dit meer as wat ek ooit kon sê hardop.

[Verse 2]
Ek onthou hoe ek daar agter jou aan stap,
met my klein hande aan die hek,
jy het gewys hoe mens hulle aanjaag,
ek het gekla en wou net weg.
Jy het gelag en my laat probeer,
ek het gemaak of ek nie omgee nie,
maar nou dra ek daardie eenvoudige dae
soos ’n lied diep binne-in my.

[Pre-Chorus]
Nou werk ek, maak my eie pad,
leer alleen hoe grootmenswees voel.
Ek was sewentien toe ek begin het,
agtien toe ek my eie plek moes hou.

[Chorus]
Pa, vergewe my as ek jou seergemaak het,
ek het nooit bedoel om jou weg te stoot.
Ek wil jou nie verloor nie, Pa,
nie in die stilte, nie in die nood.
Ek verlang na daardie dae op die plaas,
na jou stem, die stof, die son se goud.
Ek was geïrriteerd as ek die bokke moes help,
maar nou mis ek dit meer as wat ek ooit kon sê hardop.

[Bridge]
Partykeer kyk ek hoe ander meisies
’n boodskap van hul pa’s kry:
“Is jy veilig? Het jy genoeg? Hoe gaan dit?”
En iets in my vra stilweg: “Hoekom nie vir my?”
Ek soek nie veel nie, net ’n teken,
net om te weet jy dink aan my.
Ek is steeds jou dogter, Pa,
al is my lewe nou ver van joune af.

[Chorus]
Pa, vergewe my as ek jou seergemaak het,
ek wou nooit hê ons moes so ver beland.
Ek wil jou nie verloor nie, Pa,
vat my stem weer sag in jou hand.
Ek verlang na daardie dae op die plaas,
na jou nabyheid, na die veld se goud.
Ek was geïrriteerd as ek die bokke moes help,
maar nou mis ek jou daar — meer as wat ek ooit kon sê hardop.

[Outro]
As jy vanaand aan my dink, Pa,
weet ek dink ook aan jou.
Tussen my en die bokke se klokkies
is daar nog ’n pad terug na jou.