Sarap nang muling pag mamahal

SA'YO KO NATUTUNANG MULI

[Verse 1]
Sa lugar na dapat ay puno ng pagluluksa,
Hindi ko akalaing doon kita makikilala.
Sa gitna ng mga matang may kanya-kanyang luha,
May isang taong unti-unting naging mahalaga.

Kinuha ko ang Messenger mo,
Noong una'y simpleng usapan lang.
Pero bawat gabing lumilipas,
Ikaw na ang hinihintay kong kausap.

Hindi ko namalayang nahuhulog na pala,
Ang pusong dati'y ayaw nang umasa.
Dahil pareho tayong galing sa maling tao,
Parehong takot na muling masaktan nang ganito.

[Pre-Chorus]
Siguro kaya tayo pinagtagpo,
Sa panahong pareho tayong wasak.
Para ipaalala sa isa't isa,
Na may pagmamahal pang hindi nananakit.

[Chorus]
Noong August twenty-seven, naging tayo,
At sa araw na 'yon, nagbago ang mundo ko.
Tapos September eighteen, unang halik natin,
Isang sandaling gusto kong hindi matapos kailanman.

Pero habang minamahal kita nang higit,
Mas lalo rin akong natatakot.
Dahil alam kong ang bukas ay hindi sigurado,
At baka isang araw, mawala ka rin sa akin.

Pero sa ngayon, hayaan mo muna akong sabihin—
Ang sarap matulog kapag alam kong mahal mo ako.
At mas masarap gumising sa umaga,
Dahil alam kong may isang taong naghihintay sa'yo.

[Verse 2]
Pareho tayong may mga sugat na tinatago,
Mga kwentong ayaw na nating balikan.
May mga gabing tahimik tayong umiiyak,
Dahil takot na namang ibigay ang buong puso.

Baka kaya tayo nangangamba sa bukas,
Dahil alam natin kung gaano kasakit ang mawala.
Alam natin ang pakiramdam ng maiwan,
At ang magmahal nang mag-isa.

Kaya kung minsan ay napapansin mong natatakot ako,
Hindi dahil ayaw kitang mahalin.
Kundi dahil sa dami ng pinagdaanan ko,
Ikaw ang ayaw kong mawala sa akin.

[Chorus]
Noong August twenty-seven, naging tayo,
At sa araw na 'yon, nagbago ang mundo ko.
Tapos September eighteen, unang halik natin,
Isang alaala na habang-buhay kong dadalhin.

Kahit bukas ay puno ng pagsubok,
Kahit hindi natin alam kung saan tayo dadalhin,
Pipiliin kong hawakan ang kamay mo,
Kahit pareho tayong nanginginig.

Dahil ang sarap matulog kapag alam kong mahal mo ako,
At ang sarap gumising na ikaw ang nasa isip ko.
Sa mundong minsan ay ang hirap pagkatiwalaan,
Ikaw ang naging pahinga ng pusong pagod nang magmahal.

[Bridge – pinaka-emotional]
At kung dumating ang araw na pareho tayong mapagod,
Huwag sana nating piliing sumuko agad.
Alalahanin mo kung saan tayo nagsimula—
Dalawang pusong takot, pero parehong sumubok.

Kung bukas ay hindi man pabor sa atin,
Kung maraming dahilan para tayo'y panghinaan,
Sana maalala mong minsan,
May dalawang taong piniling magmahal
Kahit alam nilang maaari silang masaktan.

At kung dumating man ang araw
Na kailangan nating harapin ang mundo,
Huwag mong kalimutang sabihin sa sarili mo—
“May isang taong minsang pinili akong mahalin.”

[Final Chorus – soft then powerful]
August twenty-seven…
Doon nagsimula ang ating kwento.
September eighteen…
Doon unang nagsalubong ang ating mga puso.

At kahit hindi ko hawak ang bukas,
Kahit hindi ko alam kung hanggang saan tayo,
Sa bawat gabing kasama ka,
Sa bawat umagang gigising akong mahal mo,

Sapat na muna iyon para sa akin.

Dahil pagkatapos ng lahat ng maling tao,
Pagkatapos ng lahat ng sakit at luha,
Sa wakas, may dumating na tulad mo—
At sa piling mo, natutunan kong muli…

na masarap palang matulog,
masarap palang gumising,
kapag alam mong sa mundong puno ng takot,
may isang taong tunay na nagmamahal sa'yo.