Pamiętam tę dziewczynę

tyle dróg, tyle słów.

Wierzyłam, że mogę,
że świat czeka na mnie.
Że jeśli tylko zechcę,
to naprawdę się uda.

Potem życie nauczyło
mnie bać się i zwątpić.
I gdzieś po drodze
przestałam za sobą tęsknić.

Lecz ona wciąż tam jest,
czuję ją pod skórą.
Cichą, odważną,
z głową w chmurach.

Chcę wrócić do siebie,
do tej, która śni.
Do tej, która wierzyła,
że może wszystko mieć.

Chcę znowu być otwarta,
chcę znowu wierzyć w świat.
I choć minęło tyle lat,
chcę odzyskać swój blask.

Nie chcę być już cieniem
tej, którą byłam kiedyś.
Chcę wziąć ją za rękę
i powiedzieć:

„Jestem tutaj.
Już nie musisz czekać.”

Pamiętam, jak patrzyłam
daleko przed siebie.
Nie znałam odpowiedzi,
lecz ufałam sobie.

Marzyłam o podróżach,
o wolności, o życiu.
O domu pełnym światła,
o swoim własnym świecie.

A potem przyszły dni,
które zabrały mi siłę.
Lecz nie zabrały marzeń.
One tylko ucichły.

Dziś słyszę je znowu,
coraz głośniej, coraz bliżej.
I wiem, że jeszcze mogę
napisać swoją historię.

Chcę wrócić do siebie,
do tej, która śni.
Do tej, która wierzyła,
że może wszystko mieć.

Chcę znowu być otwarta,
chcę znowu wierzyć w świat.
I choć minęło tyle lat,
chcę odzyskać swój blask.

Nie chcę być już cieniem
tej, którą byłam kiedyś.
Chcę wziąć ją za rękę
i powiedzieć:

„Jestem tutaj.
Już nie musisz czekać.”

Nie cofnę czasu,
nie zmienię tamtych dni.
Lecz mogę dzisiaj
otworzyć stare drzwi.

Marzenia nie umarły.
Czekały tylko na mnie.
A ja wracam po nie,
odważniejsza niż dawniej.

Wrócę do siebie,
do tej, która śni.
Do tej, która wierzy,
że jeszcze może wszystko.

Będę znów otwarta,
będę wierzyć w świat.
Bo może właśnie teraz
zaczyna się mój czas.

Nie muszę być tą samą,
którą byłam kiedyś.
Będę jej nową wersją —
odważniejszą, prawdziwszą.

I powiem jej cicho:

„Już jestem tutaj.
Możemy zacząć od nowa.”

Moje marzenia...
wciąż są moje.

Moja wiara...
wciąż jest we mnie.

Wróciłam do siebie.