Tweede leven

TWEEDE LEVEN

03:33 — de stad slaapt, ik niet.

330 op de dash, ik zie de maan door de binnenspiegel,
ik heb zoveel achter me gelaten dat ik niet meer weet wat ik miste.
M’n jongen blaast nog steeds op de wegen,
m’n jongen bouwt lijnen in andere steden met jongens die hij iets gunt.

Ken moeders die borie roken, ken dochters die haze roken,
de één draagt nieuw leven, maar zoekt een weg naar boven.
De ander denkt vooruit, wil niet eindigen met spijt,
zelfde rook in de lucht, maar een wereld van verschil in hun beleid.

Ben altijd al solo geweest, die jongen die jullie kenden was nummer twee,
jullie zagen één gezicht, maar ik nam twee levens mee.
Ik praat niet over vroeger, want het verleden praat terug,
ik deed de deur op slot, maar hoorde voetstappen terug.

Ik zag een klok zonder wijzers, toch was iedereen te laat,
een dode man gaf me advies over hoe je verdergaat.
Ik vroeg ‘m waar hij heen ging, hij zei: “Ik weet het niet precies,
ik was m’n hele leven bang voor morgen, nu bestaat-ie niet voor mij.”

De lift ging naar beneden, maar de cijfers bleven stijgen,
ik stapte uit op m’n verdieping, zag m’n jeugd voor me verschijnen.
Hij vroeg: “Hebben we gewonnen?” Ik keek naar m’n handen vol,
hij zei: “Waarom lijk je dan op iemand die zichzelf verloor?”

We gaven hem een hoodie mee, geen haze voor onderweg,
net voorbij de grens hielden ze hem staande — toen viel alles op z’n plek.
Hij dacht dat hij alleen reed, maar hij was al lang verraden,
sommige mensen geven je een jas om je daarna uit te kleden.

En de duivel kwam niet halen, hij kwam vragen hoe het ging,
at aan tafel, keek me aan: “Je lijkt niet meer op wie je bent.”
Ik zei: “Je komt voor m’n ziel?” Hij zei: “Die heb je zelf verpand,
ik kom kijken of je nog weet wie je was voordat je won.”

M’n tweede leven is een safe, maar zelfs daar slaap ik niet,
ik heb sleutels voor de deuren, maar geen sleutel voor m’n verdriet.
Ik kan amper iets posten, straks herkennen ze de plaats,
ik heb m’n leven op privé, maar m’n verleden staat op straat.

Ik kende iemand die niet sliep, tot de muren hem herkenden,
hij zei dat heel de stad hem zocht, maar niemand kwam naar binnen.
Hij keek de spiegel in en vroeg wie van de twee er loog,
de spiegel deed z’n ogen dicht — toen was hij pas echt bang.

Ik zag geluk in een gestolen jas, pech in een villa met een zwembad,
een man met zeven horloges die niet wist hoe laat z’n leven was.
De één telt nullen op z’n rekening, de ander telt de dagen,
en allebei hebben ze iets wat ze niet hardop durven vragen.

Ik zag een engel op de vlucht, hij had z’n vleugels uitgeleend,
aan een jongen die naar boven wou en nooit meer naar beneden keek.
Hij kwam daar boven aan en vroeg waar iedereen gebleven was,
de engel zei: “Je keek zo lang omhoog, je zag niet wie er naast je zat.”

REFREIN

Twee levens, één gezicht, ik weet niet welke echt is,
de nacht kent al m’n leugens, maar de ochtend houdt z’n bek dicht.
Ik wou de wereld in m’n handen, nu past m’n wereld in een kamer,
hoe verder ik naar boven kom, hoe minder ik herken van later.

Twee levens, geen getuigen, alleen koplampen in de mist,
soms win je heel de wereld en verlies je wie je bent.
Je kunt iedereen verlaten, maar jezelf neem je mee,
ik reed naar huis om te ontsnappen — kwam mezelf tegen op de A2.

05:17 — de motor valt stil.

M’n scherm licht op.

‘Waar ben je?’

Ik typ: ‘Bijna thuis.’

Maar ik weet niet eens meer waar dat is.