افرینش همه تنبیه خداوند دل است

[Intro - instrumental]

[Verse 1]
بامِدادی که تَفاوُت نَکُنَد لَیل و نَهار
خوش بُوَد دامنِ صَحرا و تَماشایِ بَهار

آفَرینِش هَمِه تَنبیهِ خُداوَندِ دِل اَست
دِل نَدَارَد که نَدَارَد بِه خُداوَند اِقرار

[Verse 2]
اِین هَمِه نَقشِ عَجَب بَر دَر و دیوارِ وُجود
هَر که فِکرَت نَکُنَد نَقش بُوَد بَر دیوار

کُوه و دَریا و دِرَختان هَمِه دَر تَسبیح اَند
نَه هَمِه مُستَمِعی فَهم کُنَد اِین اَسرار

[Verse 3]
خَبَرَت هَست که مُرغانِ سَحَر می‌گُویَند:
آخَر اِی خُفتِه، سَر اَز خوابِ جَهالَت بَردار؟

تا کِی آخَر چو بَنَفشِه سَرِ غَفلَت دَر پیش؟
حَیف بَاشَد که تُو دَر خواب و نَرگِس بیدار

[Verse 4]
کِه تُوانَد که دَهَد میوِهٔ اَلوان اَز چُوب؟
یا کِه دانَد که بَرآرَد گُلِ صَدبَرگ اَز خار؟

عَقل حَیران شَوَد اَز خُوشِهٔ زَرّینِ عِنَب
فَهم عاجِز شَوَد اَز حُقّهٔ یاقوتِ اَنار

[Verse 5]
پاک و بی‌عِیب، خُدایی کِه بِه تَقدیرِ عَزیز
ماه و خُورشید مُسَخَّر کُنَد و لَیل و نَهار

نِعمَتَت، بارِ خُدایا، زِ عَدَد بیرون اَست
شُکرِ اِنعامِ تُو هَرگِز نَکُنَد شُکرگُزار

[Outro]
سَعدیا، راست‌رَوان گُویِ سَعادَت بُردَند
راستی کُن کِه بِه مَنزِل نَرَوَد کَج‌رَفتار