نقطه سر خط

مَن اَگِه یه روز خُدارو بِبینَم
حَرفای زیادی می زَنَم بِهِش
می گیرَم دَستاشو مُحکَمو میگَم
سَهمِ خوشبَختیِ مَن کُجاست؟ کوشِش؟

چِرا توو شَبای تَقدیر هَمیشِه
چِراغِ فَردای خونه خاموشه؟
اونیکه چِپیده زیرِ پوستِ شَب
!از دیدِ تو هَمیشه فَراموشه!

چِرا‌ از کوچه ی ما بَهار، گُذَشت
اَما به خونه مون هیچ وَقت نَرِسید
اون زَمانی که چِشات دوُ دوُ میزَد
یَعنی اَصلَن یه بارَم ما روُ نَدید!؟

چِرا هیچ وَقت نَدیدی که شونه هام
واسه این حَجمِ غَمو سَختی نَبوود
چِرا زِندِگی نَصیبِ مَن نَشُد؟
قَلبِ مَن لایِقِ خوُشبَختی نبود!؟

مَگه مَن دُنیاروُ می خواستَم اَزَت!
یه کَمی زِندِگی می خواستَم فَقَط
پَنجِرِه ای روو به شادی ها نَه غَم
غُصه ها تَمووم شِه نُقطِه سَرِ خَط.

مَن فَقَط یه خونه خواستَم جای اَمن
صُبحِ روُشَن بِدونِ هَراسِ شَب
آینه ای که روبهِ رو نَشهِ هَمَش
با چِشای بارونی توو اوُجِ تَب

یه دوونه آغووش یه شوونه واسه اَشک
قَلبی که پَناهِ بی پَناه باشهِ
شونه ای که جایِ دیوارِ بُلَند
واسه خَستِگی ها تِکیه گاه باشه

ماه نَمیره پُشتِ پَرده شَب به شَب
سَهمَم اَز زِندِگی دِلتَنگی باشه
گَردِ پیری بِشینه روو صوورَتَم
روو لَبام خَنده ی بی رَنگی باشه

چِرا خوُشبَختی بایَد اینهَمه سال
اَز کِتابِ تَقدیرَم خَط بُخوُرهِ
یه شَبه تَمومِ روُیاهایِ مَن
به تَهِ کوچه ی حَسرَت بُخوُره

مَگه مَن دُنیاروُ می خواستَم اَزَت
یه کَمی زِندِگی می خواستَم فَقَط
پَنجِره ای روو به شادی ها نَه اغَم
غُصِه ها تَموم شه نُقطه سَرِ خَط