Monday Meeting Blues

πως η καρδιά μου χτυπάει πια αλλού.

Μαλένα μου, όλη μου η ζωή
ο λόγος που απέκτησε νόημα η ψυχή.
Είσαι η δύναμή μου,
η αρχή και η αιτία.

Το «μπορώ» μου όταν φοβάμαι τη ζωή,
κι αν κάποτε ο κόσμος γίνει δύσκολος για σένα,
να θυμάσαι πως θα είμαι πάντα εκεί.
Γιατί η καρδιά μου δεν είναι πια δική μου,
Μαλένα μου, η καρδιά μου
μες το δικό σου σώμα ζει.

Σε βλέπω τώρα να προσπαθείς,
να σκαρφαλώνεις, να μην υποχωρείς,
κι αν κάτι θέλεις, τίποτα δεν σε σταματά,
μέχρι να το φτάσεις, ξαναρχίζεις απ’ την αρχή ξανά.

Κι όταν τα καταφέρνεις τελικά,
με εκείνο το τεράστιο χαμόγελο στα χείλη,
με κοιτάς γεμάτη περηφάνια,
κι όλο το πρόσωπό σου λάμπει σαν ήλιος.

Μαλένα μου, όλη μου η ζωή
ο λόγος που απέκτησε νόημα η ψυχή.
Είσαι η δύναμή μου,
η αρχή και η αιτία.

Το «μπορώ» μου όταν φοβάμαι τη ζωή,
κι αν κάποτε ο κόσμος γίνει δύσκολος για σένα,
να θυμάσαι πως θα είμαι πάντα εκεί.
Γιατί η καρδιά μου δεν είναι πια δική μου,
Μαλένα μου, η καρδιά μου
μες το δικό σου σώμα ζει.

Κι εύχομαι να μη μικρύνεις ποτέ
για να χωρέσεις μέσα στον κόσμο,
να μείνεις πάντα αυτή που είσαι,
να μη φοβηθείς κανέναν δρόμο.

Να είσαι περήφανη για σένα,
για κάθε βήμα, κάθε πληγή,
κι όταν κοιτάς ψηλά στον ουρανό,
να λες «αυτή είμαι εγώ» και να χαμογελάς εσύ.

Κι εγώ, όσο κι αν μεγαλώσεις,
όπου κι αν σε πάει η ζωή,
θα είμαι εκεί, λίγο πιο πίσω,
μα πάντα δίπλα σου, πάντα στη σιωπή.

Μαλένα μου, όλη μου η ζωή,
το πιο όμορφο «γιατί» που μου ’δωσε η ζωή.
Είσαι η δύναμή μου,
το φως μες στην καρδιά μου.

Κι από τότε που ήρθες, δεν φοβάμαι πια,
κι αν κάποτε ξεχάσεις πόσο αξίζεις,
κοίτα τα μάτια μου και θα το δεις:
η καρδιά μου είναι πλέον στο δικό σου σώμα,
κι όπου κι αν πας,
ένα κομμάτι μου μέσα σου θα ζει.

Μαλένα μου...
να μείνεις πάντα εσύ.
Κι εγώ θα είμαι πάντα εδώ,
η μαμά σου,
η αγκαλιά σου,
η πιο δική σου αρχή.